چرا ما باید از افزودنی ها در بتن و بتن ریزی ها استفاده نماییم ؟
نوشته : دفتر فنی شرکت آذرپاد ( ساختمانی ، تولید افزودنی های بتن و مواد شیمیایی صنعت ساختمان و راه سازی )
چرا ما باید از افزودنی های بتن ( مواد تولیدی ترکیبی معدنی و شیمیایی ) در بتن و بتن ریزی ها استفاده کنیم.
سالهای زیادی است که این سوال کلی ذهن بسیاری از افراد و اشخاص را که طیف وسیعی از آنان می تواند مدرسین مدارس عالی و همچنین دانش آموخته های صنعت ساختمان و راه سازی را نیز باشند به خود مشغول نموده است. در ابتدا لازم است ( در دو بخش متفاوت ) ، به حدود سی سال اخیر نگاهی بیندازیم. نخست اینکه بدون هرگونه اغراق شاید بتوان گفته شود که اصولاً فرهنگ استفاده از بتن آماده در کشور قدمت زیادی ندارد و واردات و استفاده انبوه از ماشین آلات مرتبط با این صنعت ( بچینگ پلانت ، تراک میکسر ، پمپ بتن مختلف و ... )و راه اندازی خطوط تولید بتن آماده به صورت همگانی و گسترده از بعد از انقلاب شکل گرفته است. تا قبل از آن مدیران و سرپرستان اجرایی و جامعه مهندسی ساختمان و سیویل شاید از یک طرف بدلیل نبودن همان امکانات گسترده مورد اشاره در بالا و از طرفی دیگر لاجرم و الزاماً، محدودیت ایجاد شده در خواسته خود به داشتن حداقل کیفیت بتن و بتن ریزی ها از نظر رعایت و کسب حداقل مقاومت فشاری بتن در پروژه های اجرایی و عمرانی ( با توجه به مشخصات فنی در طراحی و اجرا ی پروژه و با در نظرگرفتن پهناوری و گوناگونی آب و هوایی اقلیم جغرافیایی کشور ایران ) و بدون درنظرگرفتن سایر موارد به صورت سنتی و صرفاً با برخی ابزار آلات و تجهیزات سبک و نیروی انسانی با حداقل بازدهی و راندمان کاری نسبت به پیشبرد عملیات اجرایی کارگاهی اقدام نموده اند . از حدود 30 سال پیش تلاش زیادی شد که جامعه مهندسی اجرایی کشور و نهادهای تخصیص بودجه کشوری اقدام به اصلاحات آیتم های فهرست مقادیر را نموده و تا بلکه بتن ریزی سنتی و دستی را به کناری گذارده و در پروژه های مهم و با اهمیت با استقرار دستگاه های بچینگ پلانت مختلف و سایر ماشین آلات مرتبط سعی در انجام بتن ریزی های که درای حداقل کیفیت مشخصات فنی بوده باشد را نمایند. بدین ترتیب و با انجام این کار ، موفقیت مهمی در افزایش سطح دانش مهندسی و افزایش سطح کیفی بتن و متعاقب آن کیفیت و افزایش راندمان و بازدهی و تسریع در پیشرفت فیزیکی اجرای پروژه های عمرانی بانجام رسانیده شد. در بخش دوم ، ولی مشکل مهم و شاید بسیار با اهمیت هنوز پابرجا بود. عده ای از عزیزان و تصمیم گیرندگان در مراکز آموزشی و حتی جامعه طراحی و اجرایی اصولاً هیچگونه اعتقادی به افزودن مواد و ترکیباتی که دارای پایه شیمیایی و معدنی را به هر شکلی و دلیلی به بتن را نداشته و صرفاً همان ترکیبات سنگدانه ها ، سیمان ، آب و بدست آوردن طرح اختلاط مورد نظر را برای بتن کافی می دانستند. همه ما و هریک از ما به عنوان موجود زنده و برای تاًمین سلامتی خود از دارو های شیمیایی و معدنی در بدن خود استفاده می کنیم و هیچگونه نگرانی نیز از مصرف این داروها نداریم . گستردگی و پهنای جغرافیایی و اقلیمی کشورمان ایران و تنوع آب و هوایی بسیار مختلف از کرانه های جنوبی خلیج فارس و جزایر آن تا مناطق کویری مرکزی و مناطق شمالی و مناطق سردسیر رشته کوههای زاگرس مرکزی و البرز شمالی خود گویای این تنوع زیبا و دلپذیر می باشد. بتن را به عنوان موجود زنده محسوب نموده اند . این موجود زنده همیشه در معرض انواع آسیب ها در مناطق فوق الذکر می باشد. در هیچ منطقه ای از دنیا که خطراتی بتن را تهدید می کند فقط اکتفا به ساختن بتن با مصالح سنتی و معمول نمی کنند . از ابتدای دهه هشتاد شمسی و شروع پروژه های عمرانی نفتی در منطقه عسلویه و حضور شرکت های بزرگ و مهم مهندسین مشاور مانند توتال فرانسه و شرکت های پیمانکار کره ای مانند دایلم و با افزایش آگاهی و شناخت مناطق مختلف ، استفاده بهینه از مواد افزودنی بتن در طی چند سال افزایش جهشی داشته است. بدون هرگونه تردید حضور این شرکت ها و الزام استفاده از مواد افزودنی بتن ( با توجه به شرایط اقلیمی منطقه و در کلیه نقشه های اجرایی و مشخصات فنی پروژه ) و متعاقب آن افزایش سطح دانش فنی عوامل کارگاهی ایرانی ( مهندسین و تکنسین های اجرایی ) و استفاده از فوق روان کننده ها ی بتن که کاربرد مختلف در مناطق گوناگون دارند ، استفاده از ژل های میکروسیلیس بتن ، استفاده از مواد آب بندی بتن و واتر پروف ها و ... تنها گوشه ای از این مواد افزودنی می باشد که به منظور جلوگیری از نفوذ مواد مضر مانند یون کلرایدها ، یون سولفات ها و املاح و اسیدها و ذرات معلق محیطی به بتن کاربرد و نفوذ ناپذیر نمودن بتن به منظور حصول به نتایج بالا و افزایش مقاومت فشاری بتن تاًثیرات شگرفی در طی سال های اخیر و با افزایش سطح دانش هریک از ما در پروژه های اجرایی شهری و عمرانی داشته است.
